Manuel Lueiro Rey

Manuel Lueiro Rey (Fornelos de Montes, 1916-O Grove, 1990) foi narrador, poeta e articulista. No franquismo militou clandestinamente no Partido Comunista, representando este partido na primeira corporación democrática do Grove. Dende 1944 traballou como técnico de Ministerio de Facenda en Pontevedra.

Na súa abondosa obra literaria salientan Manso (1967), Un tempo de sol a sol (poemas do neno galego) (1971), Non debían medrar (1974), Escolma ferida (1977), O sol na crista do galo (1982), Crónicas de una transición intransigente (1985) e Nova escolma ferida (1988). Postumamente viron a luz, entre outros, Vigo en tres paisajes (1990), Camino de sueños (1992), Hundezelle y otras vidas maltratadas (1998), Homenaxe a Luís Seoane: O Grove, abril 1980 (2001), Derradeira escolma ferida (2003), O Grove: canción do sal e do vento (2005) e Lueiro nas coordenadas de Fornelos (2015).

2016:
NOVAS CRÓNICAS DUNHA TRANSICIÓN INTRANSIXENTE (1977-1988)