Xela Arias

Xela Arias Castaño, naceu no 1962 en Lugo, aínda que dende nena viviu en Vigo, cidade en que realizou os estudos de Filoloxía Hispánica e onde morreu o 2 de novembro de 2003.

Vinculada a Xerais desde o nacemento da editorial en 1979, estreouse no mundo literario con Denuncia do equilibrio (1986), finalista do Premio Losada Diéguez. En 1990 publicou, en colaboración co fotógrafo Xulio Gil, Tigres coma cabalos, obra de grande repercusión en que se mesturan poemas e espidos da autora. En Darío a diario (1996) na ofrece unha reflexión sobre a súa experiencia maternal. O seu derradeiro poemario, Intempériome, foi editado, por Espirala Maior, o mesmo ano da súa desaparición.

A súa se deu a coñecer en libros colectivos como Palabra de muller (1992) ou Daquelas que cantan. Rosalía na palabra de once escritoras galegas.

Alén da súa tarefa poética, Xela Arias dedicouse á tradución para a nosa lingua de diversos autores como James Joyce, James Fenimore, Wenceslao Fdz. Flórez. e de Charles Baudelaire, O spleen de París – Pequenos poemas en prosa, una obra fundamental do movemento simbolista.

2021:
O SPLEEN DE PARÍS